Ang paglipad nang walang direksiyon

SA isang luntiang kagubatan, may isang pagong na kilala sa kanyang kabagalan ngunit maingat sa bawat hakbang. Araw-araw, tahimik lang siyang naglalakad patungo sa ilog upang uminom ng tubig.

Isang umaga, nakita siya ng maya na masigla at palipad-lipad sa mga puno.

“Pagong, napakabagal mo! Kailan ka pa makakarating sa paroroonan mo?” tukso ng maya habang umiikot sa ere.

Ngumiti lamang ang pagong at sumagot, “Hindi mahalaga kung mabagal, basta’t sigurado ang bawat hakbang.”

Hindi pinansin ng maya ang sinabi ng pagong. Dahil sa sobrang kumpiyansa, lumipad siya nang napakabilis, hindi iniisip ang direksiyon.

Maya’t maya, napagod siya at napunta sa isang sanga na marupok. Bigla itong nabali at nahulog ang maya sa mababaw na ilog.

Narinig ng pagong ang malakas na lagaslas. Kahit mabagal, agad siyang lumapit at tinulungan ang maya na makalabas ng tubig. Napahiya ang maya at nagpasalamat.

“Hindi pala sa bilis nasusukat ang galing,” sabi niya. Ngumiti ang pagong at nagpatuloy sa kanyang paglalakad.

 Napagtanto ng maya na hindi lahat ng mabilis ay tama, at hindi lahat ng mabagal ay mali. Mas mahalaga ang pag-iingat, kababaang-loob, at pagtutulungan kaysa sa pagmamayabang.