Tres Queridas (63)

“SANDALI lang, Ma’am...” humina lalo ang boses ni Jack, may bahid ng biglaang tensiyon. “Kakaiba ang galaw nila ngayon lang. Dala­wang oras silang nakaparada lang sa kanto, pero mga dalawang minuto pa lang ang nakakalipas, umabante nang kaunti ang parehong sasakyan. Nakabukas na ang makina ng isa, at naka­tutok ang nguso nila diretso sa driveway natin. Parang... parang may hinihintay silang magmadaling lumabas mula rito sa loob.”

Nagkatinginan sina Celeste at Diana, walang salitang namutawi, ngunit iisa ang nakakikilabot na hinalang nabuo sa kanilang mga mata.

Dalawang minuto ang nakalipas. Eksakto sa oras na tumawag ang katiwala ng kanyang ama upang ibalitang isinugod ito sa emergency room.

Kung si Carlo ang nasa likod ng nangyari sa kanyang ama, nakaabang na ngayon ang mga hitman nito sa labas ng pekeng safehouse, at ma­lamang ay may nakaposisyon na rin sa entrance ng ospital, naghihintay na lumitaw si Celeste sa gitna ng pagkataranta. O kaya nama’y isa itong coincidence, at ang pag-alis niya ngayon ay magbibigay lang ng libreng pagkakataon para makatakas ang runner ni Carlo sa remittance center.

Humigpit ang hawak ni Celeste sa gilid ng mesa hanggang sa mamuti ang kanyang mga daliri.

“Manatili ka sa loob, Jack,” utos ni Celeste, “huwag mong bubuksan ang gate kahit anong mangyari. Panatilihin mong buhay ang ilaw sa loob.”

“Copy, Ma’am. Walang lalabas dito,” sagot ni Jack bago naputol ang linya.

Agad na nag-type si Celeste nang maikling mensahe sa head of security ng kanyang ama: I-lockdown ang buong palapag ng ICU. Walang makakapasok kundi ang personal doctor ni Dad. Magpadala ng blood sample para sa silent toxicology test. Huwag ipaaalam kahit kanino.

Pagka-send ng mensahe, ibinaba ni Celeste ang cell phone at humarap sa 4K live feed ng eskinita sa Recto.

1:34  PM.  Dalawam-pu’t anim na minuto na lang ang natitira.

Itutuloy