Kinsa ang Labing Labaw

Basaha: Mt. 20;20-28

Mao kini ang nahitabo sa mga magsuon nga silang Santiago ug Juan mga anak ni Sebedeo. Kinuyogan sa ilang inahan ilang giduol si Jesus ug ug gihangyo nga kun mahimio silang duha molingkod sa iyang kilid. Ang usa sa iyang tuo ug sa iyang wala inig abot sa higayon nga sila maghari na.

Ning paagiha nakahaling kini og kasuko sa ubang mga tinun-an. Gibadlong sila ni Jesus sanglit ang maong mga luna, dili man alang kaniya nga mohukom. Bugtong ang Dios Amahan lamang ang makahimo sa ingon. Apan sayud ta nga ang maong mga managsuon ang nahimong nahingpit sa katapusang higayon.

Si Santiago gani, namatay man sa kamatayon sa usa ka martir.

Sa atong pagkatawhanon, anaa gyud ang ang tendency nga mamahimong dili hingpit or impure ang atong mga tinguha kun motivation. Apan wala kini magpasabot nga dautan na gyud kitang mga tawo tungod ning maong hitaboa.

Ang grasya kanunay man nga naglihok ngari kanato ang mahinungdanon lang mao nga atong himoong makalihok ang grasya ngari kanato pinaagi sa paghimo sa atongkaugalingon nga abli alang sa kabubut-on sa Dios. Kun tugotan nato nga siya makalihok ngari kanato nan, mahimong mas dali alang kanato ang pagsubay sa dalan nga gilatid sa Dios alang kanato.

Si Santiago nagpakita ning maong kamatinud-anon pinaagi sa pag-ula sa iyang dugo alang kang Jesus. Kita usab makahimo sa ingon.

Kun kaniadto atong giyam-iran ang Ginoo atong dawaton ang pagbiay biay ug pagpanglutos kun ugaling ang pagtuo nato pagasulayan gayud. Apan atong hinumdoman nga ang Kristohanong gahum ug kabantog nagasukad man sa usa ka mapaubsanong pagpangalagad.