Room for rent

 Gula 11

Giduol dayon nako si Denver nga naghigda sa kama sa lawak nga among giokupar. Nagkulismaot gihapon ang iyang panagway.

“Diin ka man gikan?” Gisugat ko’g pangutana ni Denver.

“M-misimba ko,” namakak ko. “Sa downtown.”

“Nganong dili man makontak ang imong cellphone?”

“Nag-lowbat ko.”

“Nagsige baya ko’g kontak sa imong cellphone kay mangadto unta ta sa Talisay.”

“Ngano man?”

“Birthday sa anak sa akong kauban sa trabaho. Tua ang tanan kong co-employees. Ako ray wa didto.”

“Sorry kaayo. Pero puyde man tingaling moagpas ta ngadto.”

“Apiki nas oras. Seguradong matrapik ta.”

Sa hilom nakonsensiya ko. Dako kaayo ang akong sala nga nahimo kang Denver. Gihugaw-hugawan ko ang among kaminyoon.

Wala na mosugot si Denver nga maghikay ko alang sa among panihapon. Gusto siyang sa gawas na lang mi mangaon. Nangadto mi sa Ayala ug didto na kami nanihapon. Pagkahuman, namalik dayon mi sa balay.

Sa among kuwarto, mihigda dayon si Denver. Kadali ra siyang nakatulog, kaha tungod kay lapoy man kaayo ang iyang lawas.

Apan ako wala pa batiag duka. Gikuligaw ang akong hunahuna sa dili masabot nga kahasol. Maoy kanunay misungog sa akong kaisipan ang nabuhat kong kasal-anan sa kaminyoon namo ni Denver.

 Ingon sa dili ko makatuo sa kapaspas sa mga panghitabo. Tiaw ba nga bisan walay pormal nga pagsinabtanay, gitahan ko man ang akong pagka babaye ngadto kang Mario? Nakapanghupaw ko samtang namalandong niini.

 Lawom nang gabii apan nagdumili gihapon pagsira ang tabon-tabon sa akong mga mata. Nanghalang na lang ang akong mga mata kay wala gyud ko mobatig duka. Naikag ko ni Denver nga nahinanok na’g maayo.

Unya, milihok si Denver. Ug nahigmata. Nakugang siya dihang iyang namatngonan nga naglingkod ko sa ngilit sa kama.

“Wa ka pa diay matulog?” Sukit sa akong bana.

“Wa pa ko dukaa,” mubo kong tubag.

Naigking ko dihang gihimashimas ni Denver ang punoan sa usa nako ka paa. -- Sumpayan pa