Imago (78)

BAGO pa man makatayo si Maya mula sa malamig na semento, isang matinis at kalawanging tunog ng bakal ang umalingawngaw mula sa pinto. Ang mabigat na padlock sa labas ay marahas na inikot, kasunod ng mabagal na pagbukas ng pinto na gumawa ng isang nakatutulig na ingay sa loob ng tahimik na silid.

Agad na ipinikit ni Maya ang kanyang mga mata at ibinagsak ang ulo pabalik sa basang semento. Ginawa niyang marahan ang kanyang paghinga at pilit na gina­gaya ang isang taong malalim pa rin ang kawalan ng malay.

Isang matalas at puting sinag ng flashlight ang big­lang tumama sa kanyang mukha.

“Gising na ba?” tanong ng isang bagong boses, mababaw, barok mag-Filipino.

“Hindi pa,” sagot ng driver sa malayo. “Matapang ang inilagay ni Elena sa kanyang tsaa. Matutulog iyan nang ilang oras.”

“Siguraduhin mo,” sabi ng lalaki habang pumasok pa nang ilang hakbang sa loob ng silid. Ang tunog ng kanyang mabibigat na sapatos ay dahan-dahang lumalapit sa kinaroroonan ni Maya.

“Kapag nagising ang babaing iyan bago tayo makipagkita sa mga tao sa Drydock 4, masisira ang buong plano natin.”

Lumapit pa ang lalaki hanggang sa maramdaman ni Maya ang init ng flashlight na nakatapat sa kanyang nakapikit na mga mata. Sa ilalim ng kanyang tagiliran, ang kanyang kanang kamay ay maingat na nakahawak sa malamig na bakal ng pipe wrench. Nananatiling manhid ang kanyang mga daliri, ngunit ang diwa niya ay buong-buo na.

Yumuko ang lalaki. Agad naamoy ni Maya ang hini­nga nito na amoy sigarilyo habang ang kamay nito ay dahan-dahang bumaba patungo sa kanyang leeg, marahil upang suriin ang kaniyang pulso.

Nagwawala ang puso ni Maya sa kanyang dibdib, ngunit hindi siya gumagalaw. Alam niyang kapag naram­daman ng lalaki ang mabilis na pagtibok ng kanyang pulso, mabubunyag ang kanyang pagpapanggap.

Ito na ang pagkakataon: manatiling kunwari’y walang malay at umasa sa suwerte, o gamitin ang natitirang lakas upang ihampas ang bakal sa mukha ng lalaki bago ito may gawing masama sa kanya. (Itutuloy)