ANG tunog ng mga yabag ay mabibigat at ritmiko, umaalingawngaw sa makipot na pader ng semento. Tug… tug… tug. Bawat hakbang ng kung anumang papalapit ay tila pumapaspas sa tibok ng puso ni Maya. Parang gusto niyang sumigaw, ngunit ang kanyang lalamunan ay tuyung-tuyo, barado ng takot na tila nakalulunod.
Nasa kanya pa ang natitirang tatlong posporo. Alam niyang kung gagamitin niya ang isa ngayon, makikita niya kung ano ang paparating, ngunit mababawasan muli ang kanyang natitirang oras ng liwanag.
Mas lumapit ang tunog. Ang hangin sa kanyang harap ay tila gumalaw, nagdadala ng isang pamilyar na amoy, hindi ang kemikal, kundi ang amoy ng basang tela at kalawang.
Hindi na nakatiis si Maya. Kumuha siya ng isa pang posporo at marahas na ikinuskos ito sa gilid ng pakete.
Ang kislap ay sumabog sa dilim. Ang maliit na dilaw na apoy ay sumayaw, at sa loob ng liwanag, tumambad ang kinaroroonan ng mga yabag. Limang hakbang na lamang ang layo mula sa kanya, isang pigurang nakaitim ang nakatayo. Nakayuko ito, kaya’t ang mukha ay natatakpan ng anino ng suot nitong hood, ngunit ang kanyang dalawang kamay ay nakalabas.
May hawak itong mahaba at kalawanging bakal.
Nanigas si Maya, ang posporo ay nanginginig sa kanyang hawak. Ang pigura ay hindi sumugod; sa halip, dahan-dahan nitong itinaas ang kanyang ulo upang salubungin ang liwanag. Habang ang apoy ng posporo ay unti-unting lumiliit at na?apaso ang mga daliri ni Maya, nakita niya ang mukha sa ilalim ng hood.
Isang maskarang bakal na may hugis ng ibon. (Itutuloy)