Imago (19)
ISANG matigas na click ang bumasag sa katahimikan. Sa kanilang likuran, ang kusang bumukas na pinto ay muling sumara at nag-lock nang mag-isa. Sinubukan itong itulak ni Nelson, ngunit hindi ito natitinag. Nakulong na sila.
Bago pa man magsimulang magmura si Nelson sa takot, isang tunog ng static ang umalingawngaw mula sa itaas. Sa likod ng dambuhalang scroll ng ibon, may nakatagong lumang speaker na unti-unting nabuhay.
“Maya...”
Napatigil si Maya. Ang kanyang hininga ay naputol sa ere. Ang boses na iyon, mababaw, medyo paos, at may kakaibang ritmo, ay kilalang-kilala ng kanyang buong pagkatao. Boses iyon ng kanyang kakambal. Boses iyon ni Mina.
“Alam kong makakarating ka rito,” patuloy ng boses mula sa recording. Walang emosyon ang tono nito, tila isang taong nagbabasa na lamang ng iskrip sa ilalim ng hipnosis. “Sinasabi nila sa akin na matigas ang ulo mo. Na hindi ka titigil. Pero huli ka na, Maya. Wala na ang hinahanap mo.”
“Mina...” bulong ni Maya, lumalapit sa dingding, pilit hinahawakan ang tela ng scroll na para bang doon nanggagaling ang kanyang kapatid.
“Huwag mo nang ituloy ang pagkuha ng mga litrato. Huwag mo nang habulin ang Imago. Ang ibong nakikita mo... hindi ito hawla, Maya.,” ang boses ni Mina ay biglang naging malamig at mekanikal. “Kung hindi ka aalis sa Kyoto bago sumikat ang araw, ang susunod na balat na uukitan nila ay ang sa iyo.”
Tumigil ang tape sa isang mahabang static. Sa gitna ng pulang ilaw, naramdaman ni Maya ang marahas na panginginig ng kanyang sariling mga tkamay. (Itutuloy)
- Latest
