Apoy sa Balsa (27)
HINDI mapakali si Rhea habang nakaharap sa kanyang laptop. Kunwari ay binabasa niya ang mga bagong revision na ipinadala ng kanyang boss na si Ms. Agatha, ngunit ang totoo, pabalik-balik ang kanyang tingin kay Amanda na tahimik na nag-aayos ng mga folder sa gilid.
Binalot si Rhea ng matinding kaba. Kung magdadaldal si Amanda, mabilis na kakalat ang tsismis sa buong ahensya. Hindi na niya kayang magpatuloy ang kanyang ginagawa kaya ibinaba niya ang screen ng laptop at hinarap ang kanyang sekretarya.
“Amanda,” tawag niya, dahan-dahan at pilit na pinatatatag ang boses. “Tungkol doon sa… nakita mo sa roof deck kanina.”
Napatigil si Amanda sa pag-aayos ng mga papel. Lumingon siya kay Rhea. Sa halip na magulat o umiwas ng tingin, dahan-dahan nitong ibinaba ang hawak na folder at lumapit sa mesa ng kanyang boss. Seryoso ang kanyang mukha, ngunit may bakas ng malalim na pag-unawa.
“Ms. Rhea, huwag po kayong mag-alala. Selyado po ang bibig ko. Wala akong nakita, wala akong narinig,” malumanay ngunit tapat na sagot ni Amanda. Huminga siya nang malalim at sumandal sa gilid ng mesa, tuluyang ibinaba ang pader ng pagiging sekretarya para magsalita bilang kapwa babae sa loob ng opisina.
“Alam n’yo po, tatlong taon na akong nagtatrabaho sa ahensiyang ’to. Nakita ko na kung paano tayo ubusin ng corporate life. Nakita ko kung paano kayo magpuyat, magkasakit, para sa mga campaign na pagkatapos ng ilang buwan ay papalitan din naman.” Tumingin nang diretso si Amanda sa mga mata ni Rhea. “Pero ngayon ko lang kayo nakitang may totoong buhay sa mga mata n’yo, Ma’am. Noong sandaling kasama n’yo si Kael.”
Napatitig si Rhea sa kanya, naramdaman ang unti-unting pagluwag ng bara sa kanyang dibdib.
“Mahirap humanap ng totoo sa mundong ’to, Ma’am Rhea. Lahat tayo rito, replaceable sa paningin ng kumpanya,” banayad ngunit mariing dagdag ni Amanda. “Kaya kung ako sa inyo, sundin n’yo kung saan masaya ang inyong puso. Huwag n’yo nang isipin ang sasabihin at iisipin ng mga tao sa paligid. Kasi sa huli, kapag patay na ang mga ilaw sa opisina at tapos na ang shift, hindi naman ang ahensiya ang yayakap sa inyo pauwi.”
Nakahinga nang maluwag si Rhea, isang tipid ngunit totoong ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi sa unang pagkakataon matapos ang buong araw na bigat. “Salamat, Amanda.”
Itutuloy
- Latest
