Apoy sa Bulsa (9)

Tatlong buwan ang mabilis na lumipas. Bumalik ang buhay ni Rhea sa nakasanayang ikot sa Makati, mga walang katapusang meeting, puyatan sa boardroom, at mga tasa ng kape. Nakuha ng kanyang team ang travel campaign, isang tagumpay na dapat sana ay ipinagdiriwang niya. Ngunit sa likod ng marangyang opisina, lutang si Rhea. Bawat patak ng ulan sa salaming bintana­ ng high-rise building ay nagbabalik sa kanya sa ugong ng lawa, at sa init ng mga labi ni Kael. Hindi niya malimutan ang gabing iyon, at unti-unti na itong uma­apekto­ sa focus niya sa mga bagong proyekto.

“Miss Rhea, narito na po ’yung layout archive mula sa printing,” pukaw ng kanyang assistant na si Amanda isang Lunes ng umaga. “Kailangan daw po ng pirma mo para sa release.”

Hindi lumingon si Rhea, na nakatitig sa kanyang laptop habang hinahaplos ang sumasakit na sintido. “Iwan mo na lang diyan, Amanda.”

“Pero kailangan daw po na ikaw mismo ang pumirma sa logbook ng messenger. Bago po siya.”

Bumuntong-hininga si Rhea at tamad na nag-angat ng tingin, handa nang mabilisang lagdaan ang papel para makaalis ang kung sinong rider. Ngunit tila huminto ang pag-ikot ng mundo nang magtama ang kanilang mga mata.

Nakatayo sa tapat ng kaniyang desk ang bagong messenger ng kompanya, suot ang asul na uniporme nito at hawak ang isang clipboard. Maayos ang gupit ng buhok nito ngayon, ngunit ang matitigas na balikat at ang pamilyar na mga mata ay hindi magkakaila.

Si Kael!

Nalaglag ang hawak na panulat ni Rhea, habang si Kael naman ay nanatiling tuwid ang tayo, walang bakas ng gulat, kundi isang ba­nayad at nakatagong ngiti sa gilid ng mga labi.

“Pirmahan mo na po, Ma’am Rhea,” malalim na wika nito, ang boses na naging panaginip niya gabi-gabi ay muling umalingawngaw sa kanyang totoong buhay. (Itutuloy)