Imago (83)

Isang malakas na hampas nang malaking alon sa labas ng barko ang biglang nagpayanig sa buong estraktura. Ang sahig ay gumalaw nang mabilis paitaas bago biglang bumaba, dahilan upang mawalan ng balanse si Maya at maipit ang kanyang balikat sa malamig at kinakalawang na bakal ng gilid ng pasilyo.

Umalingawngaw ang isang nakatutulig na ugong sa buong paligid.

Ang buong barko ay tumutunog, isang mahaba, mabigat, at tila nahihirapang paglangitngit ng libu-libong toneladang bakal na pilit na lumalaban sa hagupit ng nagwawalang dagat.

Sa loob ng madilim na pasilyo, ang mga lumang tubo sa kisame ay nagsimulang mag-vibrate nang matindi, nagtatapon ng mga patak ng kalawang at malamig na tubig-dagat sa kanyang ulo.

Mabilis na isiniksik ni Maya ang sarili sa isang maliit na siwang sa pagitan ng dalawang malalaking bulkhead wall.

Nakahawak ang kanyang dalawang kamay sa magkabilang pader upang manatiling nakatayo. Sa bawat pag-indayog ng barko, naririnig niya ang marahas na paghampas ng tubig sa kabilang panig ng bakal, isang paalala na ilang pulgada lamang ang kapal ng pader na naghihiwalay sa kanya mula sa isang malamig at walang hanggang labas.

Nawala ang kanyang pamilyar na mundo. Walang lupang puwedeng takbuhan, at walang tulong na makararating.

Huminga siya nang malalim habang pinapakiramdaman ang bawat paggalaw ng sasakyang pandagat sa kanyang ilalim. Ang takot na kanina lamang ay nagpaparalisa sa kanya ay dahan-dahang nagbago. Kung ang buong barkong ito ay isang lumulutang na kulungan sa gitna ng karagatan, gagamitin niya ang mismong gulo at ingay ng bagyo sa labas upang itago ang kanyang bawat hakbang.

(Itutuloy)