Imago (73)

MULING umandar ang pickup patungo sa kalsada. Sa loob ng sasakyan, ang tanging ingay na naririnig ay ang pantay na pag-ugong ng ­makina at ang paulit-ulit na pagpunas ng wipers sa windshield.

Inabot ni Elena mula sa ilalim ng kanyang upuan ang isang lumang metal na thermos. Nagbuhos siya ng tsaa sa takip niyon na nagsisilbing maliit na baso, bago ito dahan-dahang inabot sa likuran patungo kay Maya.

“Inumin mo muna,” mahinang sabi ni Elena. “Kailangan mo ng ­kaunting init sa katawan.”

Inabot ni Maya ang basong bakal gamit ang dalawa niyang kamay. Ang init na gumagapang mula sa bakal patungo sa kanyang namamanhid na mga daliri ay nagdulot ng panandaliang ginhawa. Humigop siya nang kaunti. Ang pait ng tsaa ay dahan-dahang gumising sa kaniyang napapagod na lalamunan.

Nakatitig lamang si Maya sa labas ng bintana habang dahan-dahang iniinom ang tsaa. Sa gitna ng dilim, natatanaw niya ang paminsan-minsang pagkurap ng mga ilaw ng kabahayan sa kalayuan, mga taong tahimik na natutulog at walang kaalam-alam sa madilim na mundong kanyang kinasasadlakan ngayong gabi.

Pilit niyang inalala ang mukha ng “Nelson” na kaniyang kaibigan. Ang paraan ng paghawak nito ng baso, ang kanyang tahimik na pagngiti, at ang banayad na boses.

Ipinikit ni Maya ang kanyang mga mata at inubos ang natitirang tsaa. Iniyakap niya ang mga braso sa kanyang dibdib, pilit na inipon ang natitirang lakas para sa anumang naghihintay sa kanila sa lumang pantalan. (Itutuloy)