Imago (39)
ISANG marahas na habol-hininga ang nagpabalik kay Maya sa katotohanan. Napadilat siya, nakadapa sa malamig na sahig. Umusad na ang oras; ang araw ay lumubog na nang bahagya at ang mahahaba, matatalas na anino ay gumagapang na sa loob ng bulwagan. Ang matamis pero nakakasulasok na amoy ng kemikal ay humupa na, pinalitan ng alikabok.
Ang panaginip sa kanyang kakambal ay hindi nagpabagsak sa kanya; nag-iwan ito ng galit at determinasyon. Tumayo si Maya, binalewala ang hilo, at tinitigan ang pigurang nakaupo pa rin sa tapat ng altar.
“Nelson,” tawag niya, ngunit walang sagot.
Sa pagkakataong ito, hindi na siya nag-atubili. Humakbang siya nang mabilis, iniabot ang kanyang kamay, at marahas na hinablot ang balikat ng lalaki upang iharap ito sa kanya.
Agad na lumuwag ang tela at natumba ang katawan. Walang dugong umagos. Walang bigat ng isang tao.
Napasinghap si Maya habang paatras na naitukod ang kanyang mga kamay sa sahig. Ang nakaupo sa loob ng jacket ay isang dambuhalang manika na gawa sa dayami at lumang kahoy—isang effigy. Walang mukha ang manika, ngunit sa tapat ng ulo nito, may nakapaskil na isang litratong Polaroid gamit ang masking tape.
Nilapitan ito ni Maya nang may nanginginig na panga. Ang litrato ay nagpapakita kay Nelson—buhay, ngunit nakagapos ang mga kamay at may busal sa bibig, nakaupo sa isang madilim na silid na semento.
(Itutuloy)
- Latest
