Imago (65)

PINAGMASDAN ni Maya ang basang litrato sa kanyang kamay bago ito mabilis na isiniksik sa pinakaloob na bulsa ng jacket. Ang mga salitang nakasulat sa likod niyon ay parang malamig na punyal na sumaksak sa kanyang pag-iisip.

“Ang tunay na Nelson ay hindi kailanman bumalik.”

Bumuhos ang napakaraming alaala sa kanyang isip habang dahan-dahan siyang naglalakad palayo sa malaking puno. Ang mga maliliit na bagay na kanyang ipinagwalang-bahala noong mga nakaraang buwan, ang kanyang biglaang paglimot sa mga kuwento noong bata pa sila at ang mga gabi kung kailan nahuhuli niya itong nakatitig sa malayo habang bumubulong sa wikang hindi niya maunawaan.

Hindi pala iyon simpleng pagod o trauma. Ang lalaking kanyang kasama at pinrotektahan ay isang malaking kasinungalingan.

Sa gitna ng patuloy na buhos ng ulan, napatingin si Maya sa malayo. Sa dulo ng madilim na burol, natanaw niya ang kukukurap na dilaw na ilaw ng isang poste sa gilid ng sementadong kalsada. May paminsan-minsang liwanag din ng mga sasakyang mabilis na dumadaan.

Malapit na siya sa siyudad.

Hawak ang pipe wrench sa kanyang nanginginig na kamay, sinimulan ni Maya ang pagbaba sa madulas na dalisdis patungo sa highway. Bawat hakbang sa putik ay may kasamang matinding pait at pagkalito. Hindi na niya alam kung sino ang kanyang iniligtas, kung kanino siya tumatakbo, at kung sino talaga ang taong pumasok sa kanyang buhay.

(Itutuloy)