Imago (49)

Bumagsak ang katawan ni Maya matapos mawalan ng balanse mula sa paglundag. Ang kanyang mga tuhod at siko ay marahas na sumayad sa magaspang na semento. Umalingawngaw ang kalantog ng kanyang bitbit na bag sa tahimik na tunnel. Napadaing siya sa tindi ng sakit, ngunit agad niyang kinapa ang paligid upang masigurong hindi siya muling napaatras sa patibong.

Solidong semento. Ligtas siya. Naitawid niya ang lundag sa gitna ng ganap na kadiliman.

Habang nakadapa at pilit na ibinabalik ang kanyang regular na paghinga, napansin niya ang isang biglaang pagbabago sa paligid. Ang nakalulunod na amoy ng lumang semento, amag, at basang lupa na sumasakal sa kanya kanina ay biglang nawala. Pinalitan ito ng isang kakaibang simoy.

Isang malamig at malakas na ihip ng hangin ang humahampas nang diretso sa kanyang mukha mula sa unahan.

Kasabay ng hanging ito ang isang napakahinang tunog, isang mekanikal na ugong na tila nagmumula sa isang dambuhalang bentilasyon o mga computer server. Ang tunog ay ritmo at moderno, isang malaking kabalintunaan sa sinaunang arkitektura ng dambana sa itaas. Ang hanging dala nito ay may kaunting amoy ng langis ng makina.

Dahan-dahang tumayo si Maya, hawak pa rin ang kanyang nananakit na balakang. Wala na siyang posporo, wala nang ilaw ang telepono, ngunit ang malamig na sirkulasyon ng hangin sa kanyang mukha ay nagsisilbing isang invisible na gabay. Sa kabila ng takot na baka may iba pang trapdoor, nagsimula siyang maglakad nang dahan-dahan, sumasabay sa agos ng malamig na hangin.

(Itutuloy)