Manang Rose (113)

“Sasabihin ba natin kay Manang na magsiyota tayo, Gino?’’ tanong ni Eliz. Tapos na silang kumain ng pizza. Nagkukuwentuhan na lang. Hawak ni Gino ang palad ni Eliz.

“Huwag muna.’’

“Hayaan na lang natin na mapansin niya?’’

“Oo.’’

“Ikaw ang bahala.’’

“Pero hangga’t maari huwag tayong magpahalata. Hayaan nating kusang malaman nila.’’

“Sige Gino.’’

“Basta ang mahalaga sa akin ngayon ay mag-sweetheart na tayo.’’

“Masaya ako, Gino. Alam mo, lagi na kitang naiisip noon pa.’’

“Talaga? Kailan yun?’’

“Noon pang nasa high school tayo. Nung sinasamahan mo ako sa school ng dalawa kong kapatid.’’

“Ah oo. Siyanga pala kumusta na ang mga kapatid mo?’’

“Okey naman sila. Lagi kong tinatawagan.’’

“Salamat naman at mabuti ang kalagayan nila.’’

“Noon ako na-inlove sa iyo Gino. Kasi ang bait mo sa akin.’’

“E kung hindi ako mabait?’’

“Natural naman hindi kita magugustuhan.’’

“Kaya siguro hinalikan mo ako no?’’

Tumango si Eliz.

“Halikan mo kaya uli ako—dito sa lips.’’

“Para kang sira!’’

“Magsweetheart na naman tayo. Nun nga hindi pa tayo magsiyota, hinalikan mo na ako.’’

“Kasi nga sobra akong nabaitan sa’yo nun.’’

“Mabait pa rin naman ako ngayon.’’

“Oo nga. Saka na lang kapag kasal na tayo.’’

“Ano ang tagal pa nun?’’

“Maghintay ka.’’

Maya-maya ipinasya na nilang lumabas mula sa restaurant.

Magkahawak-kamay silang naglakad sa España Blvd. patungo sa sakayan ng jeepney.

(Itutuloy)